Letterleegte

Waarom komen we woorden tekort in ons vocabulaire om de volle omvang van het zijn te kunnen vatten? Het alfabet mist letters, woorden missen betekenis, zinnen verliezen functie op het moment dat je echt voelt. Waarom geven we ons over aan zo'n incomplete vorm van communicatie? Waarom kunnen we moeilijk de wereld vatten en concreet maken? Waarom willen we überhaupt de wereld kunnen vangen en vasthouden?

Misschien, heel misschien zou het beter zijn om de abstractie en de gevoelens te ervaren zoals ze zijn. En leren te voelen, in plaats van te begrijpen. Ons eraan overgeven. Net als dat zingen de ademhaling van een groep verenigt, net als muziek de cadans van de hartslag beïnvloed. Zouden we zo gezamenlijk een bepaalde eenheid kunnen bereiken zonder communicatie?

Zouden we van het materiële en concrete af kunnen stappen om in de leegte te voelen en verbonden te zijn? 

Of moeten we de letterleegte gewoonweg blijven aanvullen door de visuele massage die kleuren ons geven, het tastbaar genot van texturen, rijkdom aan smaken en niet te vergeten de symfonie aan geluiden en tonen die we kunnen ordenen tot muziek?

Is alles samen de ideale vorm van het vatten en met elkaar delen van onze werelden? Of zal het altijd incompleet zijn?