Oorlog

Een jongen schuift zuchtend een baret op zijn hoofd en wrijft met zijn handpalm over zijn bezwete voorhoofd. Hij zit op de rand van z'n bed met de ellebogen op de knieën en werpt een blik in de verroeste spiegel die voor hem staat.
Dit is toch heel anders dan hij had verwacht. 

Hij had altijd al een voorliefde voor de heroïek en charme om oorlog heen. Het vechten voor idealen en het ontvangen van medailles voor heldhaftigheid... Als kleine jongen had hij al het gevoel dat hij ooit zou sterven door een heldendaad. Uiteraard was deze vorm van zelfoverschatting en grootheidswaan een beetje voorbijgevlogen, maar zijn idealen waren niet veel bijgesteld. 

De jongen dacht terug aan de keuzes die hij had gemaakt in de voorbijgaande jaren. Gedachten en herinneringen zweefden door zijn geest. Het was allemaal niet zo heroïsch als het leek en hij had vooral geestelijke littekens opgelopen. Zo was hij eens overgezet naar een divisie die zich bezighield met het opbouwen van muren en obstakels om te voorkomen dat vijandelijke legertroepen de basis zouden bereiken. De muur was zo sterk als de zwakste schakel, wist hij. Door zijn kennis wist hij ook dat geen enkele muur volmaakt was. De kunst was om de zwakke plek zo goed mogelijk te verhullen zodat tegenstanders niet de moeite namen voor het zoeken naar die potentiële opening. Psychologische spelletjes waren het. Hij won meestal, maar soms brak de muur alsnog. 

Ook leerde hij zich emotioneel af te schermen van alles wat dichtbij hem kwam. Paniek was het laatste wat je kon gebruiken op een geladen moment. Het was makkelijker om niets te voelen en dat leerde je vanzelf. Er was geen boek of opleiding of training waar dat aan bod kon. Alleen de praktijk kon het uitleggen. Sterker nog, je had geen keus in een gevecht. Of je leerde het, of je stierf. Als je stierf, was je ook niet nodig. Opgeruimd staat netjes, was het onuitgesproken motto. Iedereen dacht het, niemand zei het. Want degenen die er nog waren, dachten zo. Ze hadden zich afgesloten van vriendschappen en al het moois. De rest was er al niet meer. Je gevoel werd je grootste vijand. Het was de allereerste vijand die je executeerde in je eerste gevecht. 

De jongeman overpeinst dit alles. De oorlog heeft hem hard gemaakt. Hij denkt de wereld aan te kunnen en zijn angst kwijt te raken. Maar nee, de angst is juist weg dankzij angst. 

Uiteindelijk staat de jongen op. Hij pakt zijn aktetas en opent de voordeur. De lucht is stralend blauw en de vogels fluiten alsof er niets aan de hand is. Hij snuift de frisse lentelucht op en stapt uit huis, met moed een nieuwe dag tegemoet. 

Gelukkig heeft hij nooit in een echt leger gezeten. Nooit heeft hij enig geweer aangeraakt of commando's op moeten volgen. Maar een soldaat is hij al, levend in een vrij land. Zonder oorlog, maar toch mét oorlog... Oorlog in zichzelf.