Vrijheid

Geen dichter heeft mijn zucht naar vrijheid ooit exact kunnen verwoorden. Goethe en Shakespeare kwamen niet eens in de buurt. Mijn hele bestaan stond in het teken van de zoektocht naar vrijheid en de eindeloze speurtocht naar wie ik was. 

Op een dag, vroeg in de ochtend, besloot ik mijn rusteloze gemoed te sussen door een wandeling te maken naar de kust. Het was een koude dag met veel wind. De wolkenlucht verried naderende regenbuien. Ik trok een trui aan en mijn kaplaarzen en begon aan de tocht.

Mijn haren waren elke windrichting op gewaaid en ik hield mijn armen dicht tegen mijn lichaam om zo weinig mogelijk warmte kwijt te raken. Al die tijd was mijn geest leeg van gedachten. 

Bij de kust aangekomen trapte ik achteloos wat schelpjes rond tijdens het slenteren. De branding was wild, en het gewelddadige rollen van de golven ging gepaard met een hoop lawaai, als het doffe gerommel van onweer.
Na een poosje besloot ik op een rots te gaan zitten. Ik observeerde enkele dappere meeuwen die met gespreide vleugels zweefden op de storm. Ze leken zich bijzonder op hun gemak te voelen te midden van deze gure omstandigheden. Ik was jaloers op hun vermogen om te vliegen, op hun onbevangenheid en de flexibiliteit waarmee ze de weersomstandigheden trotseerden. Een vogel symboliseerde voor mij de absolute vrijheid.

Een paar meter bij me vandaan stond er eentje te wroeten tussen de schelpen. Af en toe keek hij argwanend om zich heen om er zich ervan te verzekeren dat ik zou blijven zitten waar ik was. Even later spreidde hij zijn vleugels en na een luide afscheidskreet steeg hij op. Hij vloog verder en verder en een nostalgisch gevoel bekroop me. Ik trok mijn knieeën op en volgde het beestje met mijn ogen tot ik niet meer zag dan een kleine grijze stip. En weg was ie. Ik zuchtte. Na een poos stond ik weer op en slenterde verder op het land tussen de woeste branding en de indrukwekkende kliffen. De windvlagen deden de golven hoog opspetteren en ik voelde lichte druppeltjes op mijn gezicht. Of dat motregen was of deeltjes van de uiteengespatte schuimkoppen, wist ik niet. Het zeeniveau begon wat te zakken. Ook mijn rusteloosheid ebde weg. 

Ik besloot weer terug te lopen naar mijn logeeradres, totdat ik werd opgeschrikt door een luid "KAAAA"! 

Ineens zat de meeuw er weer. Hij was teruggevlogen en had zijn zoektocht naar lekkernijen hervat tussen zeepokken en aangespoelde algen. Toen begreep ik het ineens. Hoewel de zee blijft roepen, moeten meeuwen op een gegeven moment terug naar land. Zoals de meeuw niet eeuwig kan blijven zweven, kan de mens niet eeuwig zwerven. Misschien is dat wel absolute vrijheid. De vrijheid om af en toe te vliegen en op een gegeven moment weer terug te gaan naar een plaats of persoon - ons thuisgevoel. Ik wist wat me te doen stond. 

Tevreden met mijn verkregen inzicht begaf ik me op de terugweg. Nog één keer keek ik om mijn schouder naar het watergeweld, de lucht, de vrolijke meeuw. Ik realiseerde me dat de horizon er vanaf de kust eigenlijk wel het mooiste uitzag...