Reiskriebels

Nu begint het toch echt te komen. Reiskoorts. De 100 km/h op de snelweg voelden aan als lichtsnelheid. Ik heb net van de laatste personen afscheid genomen en nu zit ik op vleugels en schrijf gehaast dit eerste blogbericht terwijl ik de laatste voorbereidingen tref.
Vandaag gaan we al richting België naar opa en oma en dinsdag zitten we in het vliegtuig naar Londen. Woensdag komen we dan aan in.... Mexico City! Ik ga er vrij verwachtingloos heen en laat me verrassen.
De reis zal voornamelijk in het teken staan van familiebezoek, en ik vind het heerlijk om even in het 'gewone leven' te worden ondergedompeld. Veel leuker dan de toerist uithangen. Hoewel dat laatste ook wel zal gebeuren aan het einde van de reis in februari, als we twee populaire -en naar het schijnt, spectaculaire- badplaatsen onveilig gaan maken.
Ik heb m'n laatste strandjurkje en makeup product in m'n reistas gefrommeld en ben best trots op mijn inpakkunst. 15 kilo, zei de weegschaal, net iets minder zelfs! In Mexico zelf zullen we veel binnenlandse reizen maken met bussen en zelfs met veerpont en vliegtuig en dan streven we ernaar om alleen met handbagage te reizen. Vanavond zit ik dan in de trein naar Luik... en dan kan het feest beginnen!

Nu

Nu,
Het moment dat je weet wat je leeft
Dat gedachten aan hen om wie je geeft,
Maken dat je niet enkel maar gist,
Naar toekomst en gisteren beneveld door mist

Nu,
weer anders dan tijd lang vergaan
Alsof minuten lang stil blijven staan
Ik drink van mijn bier en geniet van het zijn
En zing heel zachtjes het levensrefrein

Nu,
het lied van tragiek en 't genot
Nu,
Geen droom meer over 't levenslot

Schrijf zelf het couplet, voel vreugde, voel pijn,
Dans nu, en zing zacht het levensrefrein

King Arthur

The world was covered in dark clouds. Light was peaking through the mist, but the sun had lost it's power. Time for a legend to arrive, for a tale to be created.
Brave, strong men went to the ruins of the royal castle to try to pull the sword Excalibur from the stone. It was not a pretty sword. Rusty, plain and way too big so it seemed. But the one who could pull it, would be considered a hero.
Tournaments were held, games played, rewards promised, bets taken. Even a kingdom was promised to him who could draw the sword. But Excalibur was still there, calm, waiting for it's rightful owner.

And suddenly, on a rainy day, a young boy Arthur walked towards the stone, joyful and naïve. 
He walked towards the stone. In a quick movement, he drew Excalibur from the stone, as if it was no more than lifting a feather.
He held the sword in his hands and saw the beautiful inscriptions and artwork on the blade. He touched the blade and cut his finger, realizing it was still sharp despite all the centuries it remained in the stone.
As the skies broke and the sun turned on, magic took over.
Excalibur did not leave his side from that moment on. It would be his pride, his mighty weapon, his shield, for he instantly instinctively knew how to handle the weapon.
He would use it in wisdom, and rule his kingdom with righteousness.
The world was bright again.

Seeing vs. imagining

The most beautiful things in life are so simple. Yet, why do we seem to make them so complicated? Is our imagination turning to the dark side? For that is what our imagination is, our best friend and our biggest foe. A blessing and a terrible curse. It's an illusion but it doesn't feel like it. Fantasies are real, but they are not reality.
Why not let go the 'if's' and 'what if's' and cherish what is here and now? Maybe we fail to see beautiful events happening and developing in real life because we are so focused on what we imagine things to be. Let's use our imagination to embellish the great things that are already there, not to kill them. Let's turn off our imagination when life gives us lemons. Suffering in just one universe is enough.

Je hebt regen nodig voor een regenboog, maar je hebt geen regenboog nodig om te genieten van de zonneschijn

Oorlog

Een jongen schuift zuchtend een baret op zijn hoofd en wrijft met zijn handpalm over zijn bezwete voorhoofd. Hij zit op de rand van z'n bed met de ellebogen op de knieën en werpt een blik in de verroeste spiegel die voor hem staat.
Dit is toch heel anders dan hij had verwacht. 

Hij had altijd al een voorliefde voor de heroïek en charme om oorlog heen. Het vechten voor idealen en het ontvangen van medailles voor heldhaftigheid... Als kleine jongen had hij al het gevoel dat hij ooit zou sterven door een heldendaad. Uiteraard was deze vorm van zelfoverschatting en grootheidswaan een beetje voorbijgevlogen, maar zijn idealen waren niet veel bijgesteld. 

De jongen dacht terug aan de keuzes die hij had gemaakt in de voorbijgaande jaren. Gedachten en herinneringen zweefden door zijn geest. Het was allemaal niet zo heroïsch als het leek en hij had vooral geestelijke littekens opgelopen. Zo was hij eens overgezet naar een divisie die zich bezighield met het opbouwen van muren en obstakels om te voorkomen dat vijandelijke legertroepen de basis zouden bereiken. De muur was zo sterk als de zwakste schakel, wist hij. Door zijn kennis wist hij ook dat geen enkele muur volmaakt was. De kunst was om de zwakke plek zo goed mogelijk te verhullen zodat tegenstanders niet de moeite namen voor het zoeken naar die potentiële opening. Psychologische spelletjes waren het. Hij won meestal, maar soms brak de muur alsnog. 

Ook leerde hij zich emotioneel af te schermen van alles wat dichtbij hem kwam. Paniek was het laatste wat je kon gebruiken op een geladen moment. Het was makkelijker om niets te voelen en dat leerde je vanzelf. Er was geen boek of opleiding of training waar dat aan bod kon. Alleen de praktijk kon het uitleggen. Sterker nog, je had geen keus in een gevecht. Of je leerde het, of je stierf. Als je stierf, was je ook niet nodig. Opgeruimd staat netjes, was het onuitgesproken motto. Iedereen dacht het, niemand zei het. Want degenen die er nog waren, dachten zo. Ze hadden zich afgesloten van vriendschappen en al het moois. De rest was er al niet meer. Je gevoel werd je grootste vijand. Het was de allereerste vijand die je executeerde in je eerste gevecht. 

De jongeman overpeinst dit alles. De oorlog heeft hem hard gemaakt. Hij denkt de wereld aan te kunnen en zijn angst kwijt te raken. Maar nee, de angst is juist weg dankzij angst. 

Uiteindelijk staat de jongen op. Hij pakt zijn aktetas en opent de voordeur. De lucht is stralend blauw en de vogels fluiten alsof er niets aan de hand is. Hij snuift de frisse lentelucht op en stapt uit huis, met moed een nieuwe dag tegemoet. 

Gelukkig heeft hij nooit in een echt leger gezeten. Nooit heeft hij enig geweer aangeraakt of commando's op moeten volgen. Maar een soldaat is hij al, levend in een vrij land. Zonder oorlog, maar toch mét oorlog... Oorlog in zichzelf. 

Forbidden door

Why is the door forbidden?
The gate to the real world where I ought to be?
Why can't I remove my mask and reveal the real me?
Why must I keep myself safe and hidden?

If I could just tell all the things
Remove my wit and take the risk
My heart not bold, my tone not brisk
Believing beauty never stings

Alas, I'm spoiled and hardened now
Meant to wander on my own
Pretending that I'm made of stone
Greyness, still a silly vow

I do avoid a certain word
To scared to know it's real
I can't discover what I feel
Afraid of becoming a caged bird

So why is the entrance forbidden?
The gate to the castle where you ought to be?
Why can't you remove your mask and tell the things you see?
Shall I then keep my fears safe and hidden?

De muur

De hoog opgetrokken muur van enkele tientallen meters hoog en meters dik, heeft een net zo lange bouwtijd als een mensenleven lang is. In het algemeen worden dit soort muren eerst in de hoogte gebouwd, vervolgens worden er steeds nieuwe lagen achter gebouwd.
De muur laat er niks door. Poorten zijn soms schaars of geheel afwezig waardoor de stad zichzelf als het ware belegerd en haar inwoners uithongert. Als een inwoner het niet meer trekt van de honger, begint hij de muur te verafschuwen. De muur die hem eens beschermde, wordt nu zijn eigen vijand. In een vlaag van wanhoop begint hij woest de muur neer te beitelen.
De bewakers houden hem niet tegen, want door het voedseltekort hebben ze de kracht niet om in te grijpen. Moedeloos kijken ze toe. Mede-inwoners van de stad beginnen op een gegeven moment ruchtbaarheid te krijgen van de man die op eigen kracht tracht een opening in de muur te krijgen. Hun honger drijft hun ertoe hetzelfde te doen. Niet voor de man, maar voor zichzelf. Met man en macht wordt getracht de muur te doorbreken. Knuppels, hamers, vorken, messen, stenen... alle middelen die voor handen zijn worden ingezet.
Als eindelijk de laatste laag stenen wegbrokkelt en een glimp van de buitenwereld opgevangen wordt, proberen alle inwoners tegelijk door de opening naar buiten te rennen op zoek naar voedsel. Ze buitelen over elkaar heen, vertrappen elkaar. Het gat in de muur wordt steeds groter totdat alle inwoners zich als de golven van een woeste zee een weg naar buiten hebben geslagen.

Ze doen zich te goed aan al het potentieel voedsel dat ze op hun weg tegenkomen. Bladeren, boomschors, gras, paddenstoelen... Alles wordt verorberd om de hongerige magen te vullen.
De honger wordt verdreven, maar dan komt de ziekte. Ziekte door al het voedsel dat ze niet gewend zijn te eten.
Na deze etappe komt het stabilisatieproces. De inwoners van de stad zijn weer wat hersteld en sjokken langzaam terug naar hun woningen, door de muuropening. Ze rusten uit en pakken hun dagelijkse bezigheden weer op. 

De muur heeft de stad uiteindelijk meer kwaad dan goed gedaan. De angst om potentieel gevaar buiten te houden werd belangrijker dan het voeden van de inwoners. Het stadsbestuur heeft nu haar lesje wel geleerd. De bewakers bouwen een poort op de plek van de opening...

Letterleegte

Waarom komen we woorden tekort in ons vocabulaire om de volle omvang van het zijn te kunnen vatten? Het alfabet mist letters, woorden missen betekenis, zinnen verliezen functie op het moment dat je echt voelt. Waarom geven we ons over aan zo'n incomplete vorm van communicatie? Waarom kunnen we moeilijk de wereld vatten en concreet maken? Waarom willen we überhaupt de wereld kunnen vangen en vasthouden?

Misschien, heel misschien zou het beter zijn om de abstractie en de gevoelens te ervaren zoals ze zijn. En leren te voelen, in plaats van te begrijpen. Ons eraan overgeven. Net als dat zingen de ademhaling van een groep verenigt, net als muziek de cadans van de hartslag beïnvloed. Zouden we zo gezamenlijk een bepaalde eenheid kunnen bereiken zonder communicatie?

Zouden we van het materiële en concrete af kunnen stappen om in de leegte te voelen en verbonden te zijn? 

Of moeten we de letterleegte gewoonweg blijven aanvullen door de visuele massage die kleuren ons geven, het tastbaar genot van texturen, rijkdom aan smaken en niet te vergeten de symfonie aan geluiden en tonen die we kunnen ordenen tot muziek?

Is alles samen de ideale vorm van het vatten en met elkaar delen van onze werelden? Of zal het altijd incompleet zijn?

The cage door has opened, little bird...

Little bird, fly away. Or not. Don't fly away. You will face a lonely world of freedom. You will die inside the cage, and you will die outside the cage. Would you like to face the big, wicked world alone? Stay. 

Little bird, don't fly away. Or do, because the cage door is always open. Don't look at your friend. He wants you to go, little bird, so don't hesitate. Your friend is chained, little bird, and he can't follow you into the void. But he will be happy when he knows you will be happy. So just fly away, little one.

The choice is yours, little bird. The cage door is always open. Whether you stay or leave, it's a choice. So go and taste the world alone, or choose to stay.