Bijna terug bij af

Het gevaarlijke van destructieve neigingen is dat je er ook volwassen in wordt. Eerst ga je door een fase waarin je uit wanhoop of ondoordachtheid iets doet wat eigenlijk niet goed voor je is... Je schrikt er aan het begin van en je omgeving ook. De eerste paar keer is het raar, impulsief en onwennig. Het is te vergelijken met de bui van een driftige peuter. Je raakt in paniek en je omgeving ook.
Maar voor je het weet is het de normaalste zaak van de wereld. Hetgeen eerst impulsief werd ondernomen, wordt doordacht, berekend. Er is blijkbaar een dysfunctioneel beloningssysteem geactiveerd waardoor je ergens een oplossing in voelt, wat het niet is. Dus grijp je erop terug, omdat het het enige 'vaste' is waarvan je aan kan op momenten dat andere gevoelens teveel worden.
Zo'n destructieve neiging kan zich in van alles uiten. Fysieke pijn, middelengebruik, eetpatronen, kooppatronen, afreageren op omgeving, afsluiten van omgeving... het kan zich bij iedereen anders manifesteren, en soms zelfs op verschillende manieren tegelijk.
Het forceren van een shot dopamine, endorfine of adrenaline... Om maar iets anders te voelen dan de machteloosheid, omdat je op dat moment niet in staat bent om je eigen gevoel om te vormen tot iets dragelijks. Het is zo frustrerend.
En zo voelt het elke keer weer alsof je terug bij af bent. Ook al is het niet zo.

Vandaag ben ik ook terug bij af. Mijn destructiviteit zit in de puberteit en gaat richting volwassenheid. Ik kan mijn buien beter controleren, maar ik ben tegelijkertijd berekender in hoe ik ze tackle. Het voordeel ervan is dat ik langer rustig blijf en mezelf vertrouw in het omgaan met de bui. Het nadeel is dat mijn zelfdestructiviteit meer rigide wordt om een bui de kop in te drukken.
Ik zie de zelfdestructiviteit bijna niet meer als dusdanig. Het is meer een medicijn geworden. Een pleister op een wond. Beter genezen dan voorkomen wordt het credo bijna. En dat is wat koste wat kost voorkomen moet worden. Want dan vertrouw je meer op het tacklen van het symptoom dan het tacklen van de oorzaak. Vluchtgedrag is het eigenlijk. En dan kom je nooit door die patronen heen.

Wat ik heb is niet zomaar een depressie. Mijn probleem is dat ik ineens extreem door kan slaan in een emotie, hetzij positief of negatief, waardoor ik in een vreemde gemorphte zelf gecreëerde realiteit kom die me ervan weerhoudt om helder na te denken tijdens hoogte- of dieptepunten. Irritatie wordt woede. Blijdschap wordt euforie. Verdriet wordt machteloosheid. Elk dingetje heeft eigenlijk teveel impact op mijn gevoel.
Er zijn geen medicijnen voor. Eigenlijk wil je dat negatieve emoties worden gedempt terwijl de positieve best als euforie of extase aan mogen voelen, want dat is het fijnste gevoel wat er bestaat.
Het enige wat je dan kan doen is proberen die snel oplopende negatieve gevoel in fasen op te breken die je leert te herkennen op het moment dat het je overkomt. Of het proberen te vermijden van negatieve emoties. Het niet veroordelen van jezelf op dat moment.
Dat eerste kan je aanleren met behulp van veelvuldige analyse van jezelf en eventueel therapie. Het tweede kan door middel van het beter aanvoelen van grenzen en - in sommige gevallen/mijn geval - antidepressiva, die me toch echt uit het allerdiepste donkere hoekje hebben kunnen verdrijven toen mijn omgeving en ik dachten dat de depressie zo heftig was dat het nog maar één afloop kon kennen.
Het laatste, 'niet veroordelen', klinkt misschien wel heel banaal, maar is een van de belangrijkste elementen in het leren leven met jezelf. Geloof me, je gaat jezelf intens haten als je jezelf elke keer ziet terugglijden in een bepaald gedrag of patroon. Maar daardoor wordt het juist erger. Leren om voor jezelf te zorgen en je daartoe forceren, is absoluut noodzakelijk. (Zonder de verantwoordelijkheid voor je eigen gevoelens en daaropvolgende daden te bagatelliseren). Soms is iets niet het einde van de wereld, ook al voelt het wel zo.
Soms gaan mensen je niet verlaten. Soms houden mensen wel gewoon van je. Ook al heb je als zelfbeschermingsmechanisme in je jeugd al een parallel kanaal ontwikkeld. De helft die liefde toestaat en de Spartaanse helft die gericht is op overleven. Samensmelten doen de helften bijna niet. Ik probeer het, maar het lukt niet. En dát... is een enorm gemis. Er wordt aan gewerkt. Maar als tegenvallers in het dagelijkse leven op je afkomen... verval je vaak weer in een oud patroon. Het dagelijkse leven vergt teveel om een compleet nieuw systeem aan te leren.

Een echte oplossing is er dus niet. De destructieve neigingen leiden af van de machteloosheid. Ze helpen de tijd door te komen of een mentale, financiële of fysieke pijn of ongemak zelf op te kunnen leggen zodat het afleidt van hetgeen waar je geen controle over hebt.
Het is alsof je zelf in de lava springt om de orkaan te vermijden. Omdat je nog geen juiste schuilplek hebt gevonden. Guess what, soms zijn schuilplekken gewoon gammel. En de windrukken en bliksem die je dan nog raken, voelen dan nog steeds te intens om aan te kunnen. Dan wil ik worden vastgebonden zodat ik niet alsnog de lava in spring omdat ik het niet verdraag.

Het enge van mijn leeftijd is dat patronen rustiger worden, maar wel worden gefixeerd. Een tegenreactie hierop is het gevoel schepen te willen verbranden en opnieuw te beginnen... En dan zou dat gebeuren, en krijg ik dat gevoel na een tijd weer opnieuw. Is dat dan nog een oplossing? Of is dat ook gewoon een verschuiving van het probleem?

De tijd zal het leren. Voor nu ben ik heel even terug bij af. The floor is lava.

Reiskriebels

Nu begint het toch echt te komen. Reiskoorts. De 100 km/h op de snelweg voelden aan als lichtsnelheid. Ik heb net van de laatste personen afscheid genomen en nu zit ik op vleugels en schrijf gehaast dit eerste blogbericht terwijl ik de laatste voorbereidingen tref.
Vandaag gaan we al richting België naar opa en oma en dinsdag zitten we in het vliegtuig naar Londen. Woensdag komen we dan aan in.... Mexico City! Ik ga er vrij verwachtingloos heen en laat me verrassen.
De reis zal voornamelijk in het teken staan van familiebezoek, en ik vind het heerlijk om even in het 'gewone leven' te worden ondergedompeld. Veel leuker dan de toerist uithangen. Hoewel dat laatste ook wel zal gebeuren aan het einde van de reis in februari, als we twee populaire -en naar het schijnt, spectaculaire- badplaatsen onveilig gaan maken.
Ik heb m'n laatste strandjurkje en makeup product in m'n reistas gefrommeld en ben best trots op mijn inpakkunst. 15 kilo, zei de weegschaal, net iets minder zelfs! In Mexico zelf zullen we veel binnenlandse reizen maken met bussen en zelfs met veerpont en vliegtuig en dan streven we ernaar om alleen met handbagage te reizen. Vanavond zit ik dan in de trein naar Luik... en dan kan het feest beginnen!

Nu

Nu,
Het moment dat je weet wat je leeft
Dat gedachten aan hen om wie je geeft,
Maken dat je niet enkel maar gist,
Naar toekomst en gisteren beneveld door mist

Nu,
weer anders dan tijd lang vergaan
Alsof minuten lang stil blijven staan
Ik drink van mijn bier en geniet van het zijn
En zing heel zachtjes het levensrefrein

Nu,
het lied van tragiek en 't genot
Nu,
Geen droom meer over 't levenslot

Schrijf zelf het couplet, voel vreugde, voel pijn,
Dans nu, en zing zacht het levensrefrein

King Arthur

The world was covered in dark clouds. Light was peaking through the mist, but the sun had lost it's power. Time for a legend to arrive, for a tale to be created.
Brave, strong men went to the ruins of the royal castle to try to pull the sword Excalibur from the stone. It was not a pretty sword. Rusty, plain and way too big so it seemed. But the one who could pull it, would be considered a hero.
Tournaments were held, games played, rewards promised, bets taken. Even a kingdom was promised to him who could draw the sword. But Excalibur was still there, calm, waiting for it's rightful owner.

And suddenly, on a rainy day, a young boy Arthur walked towards the stone, joyful and naïve. 
He walked towards the stone. In a quick movement, he drew Excalibur from the stone, as if it was no more than lifting a feather.
He held the sword in his hands and saw the beautiful inscriptions and artwork on the blade. He touched the blade and cut his finger, realizing it was still sharp despite all the centuries it remained in the stone.
As the skies broke and the sun turned on, magic took over.
Excalibur did not leave his side from that moment on. It would be his pride, his mighty weapon, his shield, for he instantly instinctively knew how to handle the weapon.
He would use it in wisdom, and rule his kingdom with righteousness.
The world was bright again.

Seeing vs. imagining

The most beautiful things in life are so simple. Yet, why do we seem to make them so complicated? Is our imagination turning to the dark side? For that is what our imagination is, our best friend and our biggest foe. A blessing and a terrible curse. It's an illusion but it doesn't feel like it. Fantasies are real, but they are not reality.
Why not let go the 'if's' and 'what if's' and cherish what is here and now? Maybe we fail to see beautiful events happening and developing in real life because we are so focused on what we imagine things to be. Let's use our imagination to embellish the great things that are already there, not to kill them. Let's turn off our imagination when life gives us lemons. Suffering in just one universe is enough.

Je hebt regen nodig voor een regenboog, maar je hebt geen regenboog nodig om te genieten van de zonneschijn

Oorlog

Een jongen schuift zuchtend een baret op zijn hoofd en wrijft met zijn handpalm over zijn bezwete voorhoofd. Hij zit op de rand van z'n bed met de ellebogen op de knieën en werpt een blik in de verroeste spiegel die voor hem staat.
Dit is toch heel anders dan hij had verwacht. 

Hij had altijd al een voorliefde voor de heroïek en charme om oorlog heen. Het vechten voor idealen en het ontvangen van medailles voor heldhaftigheid... Als kleine jongen had hij al het gevoel dat hij ooit zou sterven door een heldendaad. Uiteraard was deze vorm van zelfoverschatting en grootheidswaan een beetje voorbijgevlogen, maar zijn idealen waren niet veel bijgesteld. 

De jongen dacht terug aan de keuzes die hij had gemaakt in de voorbijgaande jaren. Gedachten en herinneringen zweefden door zijn geest. Het was allemaal niet zo heroïsch als het leek en hij had vooral geestelijke littekens opgelopen. Zo was hij eens overgezet naar een divisie die zich bezighield met het opbouwen van muren en obstakels om te voorkomen dat vijandelijke legertroepen de basis zouden bereiken. De muur was zo sterk als de zwakste schakel, wist hij. Door zijn kennis wist hij ook dat geen enkele muur volmaakt was. De kunst was om de zwakke plek zo goed mogelijk te verhullen zodat tegenstanders niet de moeite namen voor het zoeken naar die potentiële opening. Psychologische spelletjes waren het. Hij won meestal, maar soms brak de muur alsnog. 

Ook leerde hij zich emotioneel af te schermen van alles wat dichtbij hem kwam. Paniek was het laatste wat je kon gebruiken op een geladen moment. Het was makkelijker om niets te voelen en dat leerde je vanzelf. Er was geen boek of opleiding of training waar dat aan bod kon. Alleen de praktijk kon het uitleggen. Sterker nog, je had geen keus in een gevecht. Of je leerde het, of je stierf. Als je stierf, was je ook niet nodig. Opgeruimd staat netjes, was het onuitgesproken motto. Iedereen dacht het, niemand zei het. Want degenen die er nog waren, dachten zo. Ze hadden zich afgesloten van vriendschappen en al het moois. De rest was er al niet meer. Je gevoel werd je grootste vijand. Het was de allereerste vijand die je executeerde in je eerste gevecht. 

De jongeman overpeinst dit alles. De oorlog heeft hem hard gemaakt. Hij denkt de wereld aan te kunnen en zijn angst kwijt te raken. Maar nee, de angst is juist weg dankzij angst. 

Uiteindelijk staat de jongen op. Hij pakt zijn aktetas en opent de voordeur. De lucht is stralend blauw en de vogels fluiten alsof er niets aan de hand is. Hij snuift de frisse lentelucht op en stapt uit huis, met moed een nieuwe dag tegemoet. 

Gelukkig heeft hij nooit in een echt leger gezeten. Nooit heeft hij enig geweer aangeraakt of commando's op moeten volgen. Maar een soldaat is hij al, levend in een vrij land. Zonder oorlog, maar toch mét oorlog... Oorlog in zichzelf. 

Forbidden door

Why is the door forbidden?
The gate to the real world where I ought to be?
Why can't I remove my mask and reveal the real me?
Why must I keep myself safe and hidden?

If I could just tell all the things
Remove my wit and take the risk
My heart not bold, my tone not brisk
Believing beauty never stings

Alas, I'm spoiled and hardened now
Meant to wander on my own
Pretending that I'm made of stone
Greyness, still a silly vow

I do avoid a certain word
To scared to know it's real
I can't discover what I feel
Afraid of becoming a caged bird

So why is the entrance forbidden?
The gate to the castle where you ought to be?
Why can't you remove your mask and tell the things you see?
Shall I then keep my fears safe and hidden?

De muur

De hoog opgetrokken muur van enkele tientallen meters hoog en meters dik, heeft een net zo lange bouwtijd als een mensenleven lang is. In het algemeen worden dit soort muren eerst in de hoogte gebouwd, vervolgens worden er steeds nieuwe lagen achter gebouwd.
De muur laat er niks door. Poorten zijn soms schaars of geheel afwezig waardoor de stad zichzelf als het ware belegerd en haar inwoners uithongert. Als een inwoner het niet meer trekt van de honger, begint hij de muur te verafschuwen. De muur die hem eens beschermde, wordt nu zijn eigen vijand. In een vlaag van wanhoop begint hij woest de muur neer te beitelen.
De bewakers houden hem niet tegen, want door het voedseltekort hebben ze de kracht niet om in te grijpen. Moedeloos kijken ze toe. Mede-inwoners van de stad beginnen op een gegeven moment ruchtbaarheid te krijgen van de man die op eigen kracht tracht een opening in de muur te krijgen. Hun honger drijft hun ertoe hetzelfde te doen. Niet voor de man, maar voor zichzelf. Met man en macht wordt getracht de muur te doorbreken. Knuppels, hamers, vorken, messen, stenen... alle middelen die voor handen zijn worden ingezet.
Als eindelijk de laatste laag stenen wegbrokkelt en een glimp van de buitenwereld opgevangen wordt, proberen alle inwoners tegelijk door de opening naar buiten te rennen op zoek naar voedsel. Ze buitelen over elkaar heen, vertrappen elkaar. Het gat in de muur wordt steeds groter totdat alle inwoners zich als de golven van een woeste zee een weg naar buiten hebben geslagen.

Ze doen zich te goed aan al het potentieel voedsel dat ze op hun weg tegenkomen. Bladeren, boomschors, gras, paddenstoelen... Alles wordt verorberd om de hongerige magen te vullen.
De honger wordt verdreven, maar dan komt de ziekte. Ziekte door al het voedsel dat ze niet gewend zijn te eten.
Na deze etappe komt het stabilisatieproces. De inwoners van de stad zijn weer wat hersteld en sjokken langzaam terug naar hun woningen, door de muuropening. Ze rusten uit en pakken hun dagelijkse bezigheden weer op. 

De muur heeft de stad uiteindelijk meer kwaad dan goed gedaan. De angst om potentieel gevaar buiten te houden werd belangrijker dan het voeden van de inwoners. Het stadsbestuur heeft nu haar lesje wel geleerd. De bewakers bouwen een poort op de plek van de opening...

Letterleegte

Waarom komen we woorden tekort in ons vocabulaire om de volle omvang van het zijn te kunnen vatten? Het alfabet mist letters, woorden missen betekenis, zinnen verliezen functie op het moment dat je echt voelt. Waarom geven we ons over aan zo'n incomplete vorm van communicatie? Waarom kunnen we moeilijk de wereld vatten en concreet maken? Waarom willen we überhaupt de wereld kunnen vangen en vasthouden?

Misschien, heel misschien zou het beter zijn om de abstractie en de gevoelens te ervaren zoals ze zijn. En leren te voelen, in plaats van te begrijpen. Ons eraan overgeven. Net als dat zingen de ademhaling van een groep verenigt, net als muziek de cadans van de hartslag beïnvloed. Zouden we zo gezamenlijk een bepaalde eenheid kunnen bereiken zonder communicatie?

Zouden we van het materiële en concrete af kunnen stappen om in de leegte te voelen en verbonden te zijn? 

Of moeten we de letterleegte gewoonweg blijven aanvullen door de visuele massage die kleuren ons geven, het tastbaar genot van texturen, rijkdom aan smaken en niet te vergeten de symfonie aan geluiden en tonen die we kunnen ordenen tot muziek?

Is alles samen de ideale vorm van het vatten en met elkaar delen van onze werelden? Of zal het altijd incompleet zijn?

The cage door has opened, little bird...

Little bird, fly away. Or not. Don't fly away. You will face a lonely world of freedom. You will die inside the cage, and you will die outside the cage. Would you like to face the big, wicked world alone? Stay. 

Little bird, don't fly away. Or do, because the cage door is always open. Don't look at your friend. He wants you to go, little bird, so don't hesitate. Your friend is chained, little bird, and he can't follow you into the void. But he will be happy when he knows you will be happy. So just fly away, little one.

The choice is yours, little bird. The cage door is always open. Whether you stay or leave, it's a choice. So go and taste the world alone, or choose to stay. 

Porcelain or steel?

A beautiful china vase can fall, break and eventually get fixed.
A piece of steel can fall and damage the floor when it hits the ground.
We cannot be a plain piece of steel disguised as a porcelain vase. We cannot be a piece of art without vulnerability.
What would you be if you had to choose?
Are you afraid of breaking, or do you fear causing damage?

Vrijheid

Geen dichter heeft mijn zucht naar vrijheid ooit exact kunnen verwoorden. Goethe en Shakespeare kwamen niet eens in de buurt. Mijn hele bestaan stond in het teken van de zoektocht naar vrijheid en de eindeloze speurtocht naar wie ik was. 

Op een dag, vroeg in de ochtend, besloot ik mijn rusteloze gemoed te sussen door een wandeling te maken naar de kust. Het was een koude dag met veel wind. De wolkenlucht verried naderende regenbuien. Ik trok een trui aan en mijn kaplaarzen en begon aan de tocht.

Mijn haren waren elke windrichting op gewaaid en ik hield mijn armen dicht tegen mijn lichaam om zo weinig mogelijk warmte kwijt te raken. Al die tijd was mijn geest leeg van gedachten. 

Bij de kust aangekomen trapte ik achteloos wat schelpjes rond tijdens het slenteren. De branding was wild, en het gewelddadige rollen van de golven ging gepaard met een hoop lawaai, als het doffe gerommel van onweer.
Na een poosje besloot ik op een rots te gaan zitten. Ik observeerde enkele dappere meeuwen die met gespreide vleugels zweefden op de storm. Ze leken zich bijzonder op hun gemak te voelen te midden van deze gure omstandigheden. Ik was jaloers op hun vermogen om te vliegen, op hun onbevangenheid en de flexibiliteit waarmee ze de weersomstandigheden trotseerden. Een vogel symboliseerde voor mij de absolute vrijheid.

Een paar meter bij me vandaan stond er eentje te wroeten tussen de schelpen. Af en toe keek hij argwanend om zich heen om er zich ervan te verzekeren dat ik zou blijven zitten waar ik was. Even later spreidde hij zijn vleugels en na een luide afscheidskreet steeg hij op. Hij vloog verder en verder en een nostalgisch gevoel bekroop me. Ik trok mijn knieeën op en volgde het beestje met mijn ogen tot ik niet meer zag dan een kleine grijze stip. En weg was ie. Ik zuchtte. Na een poos stond ik weer op en slenterde verder op het land tussen de woeste branding en de indrukwekkende kliffen. De windvlagen deden de golven hoog opspetteren en ik voelde lichte druppeltjes op mijn gezicht. Of dat motregen was of deeltjes van de uiteengespatte schuimkoppen, wist ik niet. Het zeeniveau begon wat te zakken. Ook mijn rusteloosheid ebde weg. 

Ik besloot weer terug te lopen naar mijn logeeradres, totdat ik werd opgeschrikt door een luid "KAAAA"! 

Ineens zat de meeuw er weer. Hij was teruggevlogen en had zijn zoektocht naar lekkernijen hervat tussen zeepokken en aangespoelde algen. Toen begreep ik het ineens. Hoewel de zee blijft roepen, moeten meeuwen op een gegeven moment terug naar land. Zoals de meeuw niet eeuwig kan blijven zweven, kan de mens niet eeuwig zwerven. Misschien is dat wel absolute vrijheid. De vrijheid om af en toe te vliegen en op een gegeven moment weer terug te gaan naar een plaats of persoon - ons thuisgevoel. Ik wist wat me te doen stond. 

Tevreden met mijn verkregen inzicht begaf ik me op de terugweg. Nog één keer keek ik om mijn schouder naar het watergeweld, de lucht, de vrolijke meeuw. Ik realiseerde me dat de horizon er vanaf de kust eigenlijk wel het mooiste uitzag... 

Schilderij tuinprent

Dit schilderij heb ik voor mijn buurvrouw gemaakt. Het is nageschilderd van een prent gemaakt door ene Nancy Rad.

De Hoedenwinkel

August Macke - de Hoedenwinkel

(olieverf)

Dit schilderij heb ik voor mijn opa en oma gemaakt.

Tekening

Helena & Melle

Middeleeuwen: De kerker

In de gevangeniscellen huist

een man zeer te beklagen

Vrijheid is wat in hem bruist

maar hij is reeds oud van dagen

Zonlicht, hoe ziet dat eruit?

Herinneringen lang vergeten

Draagt alleen zijn ziel als buit

oud brood heeft hij gegeten

Wilskracht leeft nog sterk in hem

de hoop blijft aan hem kleven

ik zal ontsnappen, zegt zijn stem

Ik móet, zál overleven!

Een sluw plannetje smeedt hij

de wachter leidt hij af

Hij rent zijn cel uit, bijna vrij

ontsnapt zijn wrede straf

De wachter vindt de kerker leeg

en rent achter hem aan

Hij zoekt in elke straat en steeg

maar ziet hem nergens staan

De gevangene vindt een maat

verschuilt zich in zijn huis

Rust uit, eet, drinkt, waarna hij gaat,

op zoek naar een nieuw thuis

Gedwongen is hij rond te zwerven

van bos naar berg, van dorp naar stad

Maar hij is ontkomen aan zijn sterven

door de wilskracht die hij had

Sneeuwdans

Wollen pluisjes dwarr'len rond

uit de hemelse voorraadschuur

Een wit deken dekt de grond

en betovert de natuur

Elk pluisje, lieflijk wonderbaar

onderscheidt zich in zijn vlucht

De sneeuw breekt los en maakt zich klaar

voor de balletdans in de lucht

Een sneeuwvlok valt op aarde neer

in een mooie, sierlijke boog

De sneeuwdans door het winterse weer

een ware lust voor 't oog

Middeleeuwen: Mannen van God

Smachtend naar de waarheid

onderzochten zij Gods Woord

Zoekend naar de klaarheid

maar echter bruut vermoord

De schriften onderwijzend

en voor de paus niet bang

Hun onschuld steeds bewijzend

maar echter niet voor lang

Het grootst dat zij verwierven

de bisschops razernij

Misdadig hoe zij stierven

brandend door ketternij

Hun oprechtheid zij geprezen

ondanks hun slechte lot

Wat zij ermee bewezen,

zij vochten voor hun God

Middeleeuwen: De boodschap

Springt vrolijk in het rond

De boodschap verdient verbreiding

Uw landheer vocht en vond

Een reden tot uw verblijding

O komt en hoort en ziet

Het einde van uw plagen

De wreedaard, oorzaak van verdriet

Is door uw heer verslagen

Angst hebt gij zo lang gehad

Gij waart verloren, werd beweerd

Vertel nu rond in dorp en stad

Verheug u, gij zijt ongedeerd

Vreest niet de honger die gij hadt

Want eind'lijk is het tij gekeerd